Sancta Hildegardis Bingensis
Ecclesiae Doctor, Abbatissa, Mystica, Compositrix, Theologa, Rerum Naturae Perita
(1098-1179)
Sancta Hildegardis Bingensis orta est aestate anni 1098 in Bermersheim vor der Höhe, in valle Rheni (hodie Rheno-Palatinatus, Germania), ex nobili familia germanica. Fuit minima natu ex decem liberis Hildeberti de Bermersheim, militis in servitio comitis Spanhemensis, et uxoris eius Matildis de Merxheim-Nahet. Secundum consuetudinem mediaevi temporis, considerata est tamquam decima Deo et a nativitate ad vitam religiosam consecrata.
Formatio et Vocatio
Octo annos nata, Hildegardis tradita est ad educationem comitissae Iudithae Spanhemensis (Iutta), filiae comitis Stephani II Spanhemensis, quae eam instruxit in psalterio recitando, lingua latina legenda, Sacra Scriptura et cantu gregoriano. Ambae primo vixerunt in castello Spanheimiensi. Cum Hildegardis quattuordecim annos implevit, anno 1112, ambae clausae sunt in monasterio benedictino Disibodenbergensi. Anno 1114, Hildegardis professionem religiosam emisit sub Regula Sancti Benedicti, velum accipiens e manibus episcopi Ottonis Bambergensis. Post mortem Iuttae anno 1136, Hildegardis unanimiter electa est abbatissa (magistra) communitatis.
Dona et Notae Peculiares
A tribus annis aetatis, Hildegardis visiones mysticas experiebatur cum manifestationibus luminis. Hae visiones non fiebant durante somno neque in statu ecstatico, sed plena conscientia vigilans. Descripsit has experientias tamquam "lucem talem ut anima mea tremeret", provenientes ex eo quod vocabat "umbram lucis viventis" (umbra viventis lucis). Non obstante infirma constitutione corporali et continuis aegritudinibus, hae experientiae mysticae ei permiserunt extraordinariam visionem theologicam et cosmologicam evolvere.
Anno 1141, quadraginta duos annos nata, mandatum supernaturale accepit ut visiones quas experiebatur scriberet. Ad dubia sua dissipanda, consuluit cum Sancto Bernardo Claravallensi, qui eam hortatus est ut hoc donum tamquam gratiam agnosceret et cum humilitate ac devotione responderet. Anno 1148, papa Eugenius III, post studium commissi theologorum durante synodo Treverensi, opus eius Scivias approbavit et declaravit visiones eius fructum esse interventus Spiritus Sancti.
Ministerium Principale
Hildegardis duo monasteria benedictina fundavit: monasterium Rupertsberg prope Bingam anno 1150, et illud Eibingense anno 1165, cuius abbatissa fuit usque ad mortem. Non obstantibus restrictionibus clausurae mediaevalis, plura itinera praedicationis per totam Germaniam fecit inter annos 1150 et 1162, visitans civitates ut Coloniam, Treveros, Leodium, Moguntiam, Metas, Bambergam et Herbipolim. Hoc erat extraordinarium pro muliere illius temporis.
Influentia eius se extendit ultra muros conventus. Correspondentiam tenuit cum praestantissimis personis sui temporis, includentibus pontifices, imperatores ut Fridericum I Barbarossam, reges ut Henricum II Angliae, et figuras ecclesiasticas ut Sanctum Bernardum Claravallensem. Circiter quadringentae epistolae eius conservantur. Imperator Fridericus I ei concessit anno 1163 edictum protectionis imperialis in perpetuum pro monasterio eius.
Opera et Contributiones Insignes
Hildegardis vera polyhistor mediaevalis fuit. Opera eius principalia includunt:
Opera theologica et visionaria:
- Scivias (Scito Vias, 1141-1151): Primum magnum opus visionarium eius, quod decem annos ad perficiendum egit
- Liber Vitae Meritorum (Liber Meritorum Vitae, c. 1150-1163): De psychologia morali et paenitentia
- Liber Divinorum Operum (Liber Operum Divinarum, 1163-1173): Tertium magnum opus visionarium eius de cosmologia et anthropologia theologica
Opera scientifica et medica:
- Physica (Scientiae Naturales): De proprietatibus plantarum, animalium et mineralium
- Causae et Curae (Causae et Remedia): Tractatus de medicina et functione corporis humani
Opera musica:
- Symphonia Armonie Celestium Revelationum: Collectio cantuum liturgicorum, cum sit una ex fecundissimis compositricibus musicae sacrae mediaevalis
- Ordo Virtutum: Drama liturgicum et fortasse exemplar antiquissimum superstite theatri moralitatis
Alia opera:
- Lingua Ignota: Lingua constructa propriae inventionis eius
- Plus quam quadringentae epistolae directionis spiritualis et consilii
- Quinquaginta octo sermones directi ad communitatem eius
Hildegardis illuminationes in miniatura quae opera eius visionaria comitabantur curavit, creans corpus visuale extraordinarium quod ad nostros dies pervenit.
Vita Spiritualis
Spiritualitas Hildegardis characterizata est per profundam integrationem inter contemplationem mysticam et actionem practicam. Theologia eius emphasisavit viriditas (viriditatem seu vim vitalem Dei), connexionem inter microcosmum humanum et macrocosmum divinum, et interrelationem harmoniosam totius creationis. Videbat entia humana tamquam "scintillas viventes" amoris Dei.
Vita eius spiritualis signata fuit oboedientia, simplicitate, caritate et hospitalitate benedictina. Non tamen dubitavit auctoritatem ecclesiasticam provocare cum conscientia eius ita dictabat, sicut cum communitatem suam transtulit contra voluntatem abbatis Disibodenbergensis, vel cum defendit sepulturam iuvenis in monasterio suo qui excommunicatus fuerat sed reconciliatus ante mortem.
Haereses sui temporis combatuit, praesertim catharismum, et active laboravit pro reformatione Ecclesiae. Eius studium pro reformatione gregoriana et audacia ad confrontandum etiam imperatorem Fridericum Barbarossam cum antipapas sustineret, demonstrant fortitudinem characteris et convictionis spiritualis eius.
Ultimi Anni et Mors
Ultimi anni Hildegardis signati sunt controversiis et probationibus. Anno 1178, monasterium eius sub interdicto positum est ab episcopo locali propter sepulturam iuvenis supra memorati. Hildegardis energice protestata est hanc sanctionem quae prohibebat celebrationem et receptionem Eucharistiae in monasterio Bingensi. Interdictum sublatum est tantum aliquot mensibus ante mortem eius.
Non obstante quod aegritudines continuas per totam vitam perpessa est, Hildegardis vixit usque ad octoginta unum annos, aetatem extraordinariam illius temporis. Obiit in odore sanctitatis die decimo septimo Septembris anno 1179 in Monasterio Rupertsbergensi, Bingae am Rhein, cincta sororibus suis.
Canonizatio et Hereditas
Quamquam Hildegardis venerata est tamquam sancta paulo post mortem et beatificatio eius confirmata est anno 1326 a papa Ioanne XXII, processus formalis canonizationis per saecula incompletus mansit. Die decimo Maii anno 2012, papa Benedictus XVI eam formaliter inscripsit in catalogo sanctorum per canonizationem aequipollentem.
Die septimo Octobris anno 2012, in apertione XIII Coetus Generalis Ordinarii Synodi Episcoporum, Benedictus XVI eam proclamavit Doctorem Ecclesiae Universalis, eam efficiens quartam mulierem hunc titulum recipientem, una cum Sancta Catharina Senensi, Sancta Teresia Abulensi et Sancta Teresia a Iesu Infante. Papa agnovit "sanctitatem vitae eius et originalitatem doctrinarum eius".
Hereditas Hildegardis complectitur multos campos: theologiam, musicam sacram, medicinam naturalem, botanicam, oecologiam spiritualem et munus mulieris in Ecclesia. Consideratur a multis expertis tamquam mater historiae naturalis. Opus eius musicum amplissimum est cuiusvis compositoris mediaevalis, et compositiones eius hodie interpretari pergunt. Tractatus eius medici anticipaverunt accessus holisticos sanitatis qui corpus, mentem et spiritum coniungunt.
Festum liturgicum: 17 Septembris
"Non possumus vivere in mundo qui non est noster, in mundo qui interpretatur nobis ab aliis. Mundus interpretatus non est domus. Pars terroris est recuperare nostram propriam auditionem, uti nostra propria voce, videre nostram propriam lucem."
Sancta Hildegardis Bingensis nos docet quod sanctitas non repugnat cognitioni, creativitati et virtuti ad veritatem defendendam. Vita eius extraordinaria nos admonet quod Deus mirabilia operari potest per eos qui se humiliter aperiunt gratiae eius, non obstantibus limitationibus quas societas vel circumstantiae imponunt. Tamquam polyhistor mediaevalis, nos invitat ad integrandam fidem et rationem, contemplationem et actionem, agnoscentes praesentiam divinam in tota creatione.
Obras:
| Año | Título | Género |
|---|---|---|
| 1053–1065 | Regulae S Benedicti Explanatio | Escritos de Santos |
| 1065 | Explanatio Symboli Sancti Athanasii | Escritos de Santos |
| 1141–1152 | Scivias | Escritos de Santos |
| 1146-1179 | Epistolarum | Escritos de Santos |
| 1151–1158 | Subtilitatum Diversarum Naturarum Creaturarum | Escritos de Santos |
| 1163-1173 | Liber Divinorum Operum | Escritos de Santos |
| 1170 | Vita Sancti Disibodi Episcopi | Escritos de Santos |
| 1170 | Vita Sancti Ruperti Ducis Bingae | Escritos de Santos |
| Siglo XII | Triginta Octo Quaestionum Solutiones | Escritos de Santos |