Sanctus Ambrosius Mediolanensis
Episcopus Mediolanensis, Doctor Ecclesiae, Pater Ecclesiae Latinae
(340-397)
Aurelius Ambrosius natus est circa annum 340 Treveri (hodierna Germania), in sinu praeclarae familiae Romanae Christianae. Erat filius alti officialis Imperii, praefecti Galliarum, et frater sanctae Marcelinae et sancti Satyri. Infantia eius transcurrit in ambitu fidei et culturae, qui profunde signaret futurum ministerium pastorale eius et legatum theologicum.
Formatio et Vocatio
Ambrosius studia iuridica Romae cursavit, sequens vestigia patris sui, distinguens se per ingenium illustre et capacitatem oratoriam. Cursus eius in administratione imperiali fuit meteoricus. Pervenit ut fieret officialis Imperii Romani et gubernator Liguriae et Aemiliae anno 370, cum residentia Mediolani, ubi exercuit cum iustitia et sapientia.
Vocatio eius ad episcopatum fuit extraordinaria. Anno 374, cum disputaretur electio novi episcopi Mediolanensis inter catholicos et Arrianos, Ambrosius advenit ut gubernator ad ordinem servandum. Durante tumultu, vox infantilis clamavit: "Ambrosius episcopus!", et populus eum unanimiter acclamavit. Quamquam erat solum catechumenus, recepit baptismum, ordinationem et consecrationem episcopalem anno 374, in processu accelerato qui duravit vix unam hebdomadam.
Dona et Characteristicae Speciales
Sanctus Ambrosius possidebat notabilem capacitatem ducatus et eloquentiam exceptionalem quae captabat multitudines. Se dedicavit intense studio theologiae et humanitatum, et opera eius habent characterem pastoralem signatum. Profunda cognitio eius Scripturarum, unita formationi classicae, ei permisit praesentare fidem Christianam modo accessibili et convincenti.
Fortitudo moralis eius manifestata est in defensione intrepida fidei orthodoxae contra Arrianismum, haeresim quae negabat divinitatem plenam Christi. Non timuit se opponere potestati imperiali quando fides erat in discrimine, demonstrans quod auctoritas Ecclesiae non est subordinata Statui in rebus spiritualibus.
Ministerium Principale
Ut episcopus Mediolanensis, Ambrosius transformavit dioecesim suam in propugnaculum orthodoxiae catholicae. Partem crucialem gessit in Concilio Aquileiensi, ubi se opposuit fortiter adhaerentibus haeresis Arrianae. Praedicatio eius attraxit milia fidelium, includendo iuvenem rhetorem Augustinum Hipponensem, cuius conversio ad Christianismum fuit magna ex parte fructus sermonum Ambrosianorum.
Conscius novae vocationis suae, distribuit bona mobilia sua inter pauperes et cessit Ecclesiae omnes terras et possessiones suas, conservans solum reditum pro sorore sua sancta Marcelina. Hic gestus detachamenti totalis signavit initium ministerii episcopalis eius.
Ambrosius exercuit notabilem influentiam super imperatores temporis sui. In occasione famosa, prohibuit introitum in templum imperatori Theodosio I, exigens ab eo paenitentiam publicam propter caedem Thessalonicensem, demonstrans quod etiam imperator erat subiectus legi morali divinae.
Opera et Contributiones Importantes
Sanctus Ambrosius fuit scriptor prolificus cuius opera theologica, exegetica et moralia exercuerunt profundam influentiam in Ecclesia occidentali. Opera eius celeberrima includunt "De officiis ministrorum" ("De officiis cleri"), "De Spiritu Sancto" ("De Spiritu Sancto") et "De fide" ("De fide"), ubi defendit doctrinam trinitariam, incarnationem et gratiam salvatricem.
Etiam scripsit tractatus de virginitate, commentarios biblicos et opera exegetica de personagibus Veteris Testamenti, ubi combinabat interpretationem litteralem cum sensu spirituali Scripturarum.
Reformatio Liturgica et Hymni Ambrosiani
Una ex contributionibus eius maxime revolutionariis fuit introductio hymnorum in liturgia occidentali. Hymni Ambrosiani contribuerunt plus quam ullus alius hymnus praecedens ad incorporationem huius particularis generis in liturgiam Christianam Occidentis a saeculo IV, et scripti sunt cum proposito propagandistico claro contra Arrianismum.
Hi hymni, compositi in versibus metricis et cum melodiis simplicibus, permittebant populo participare active in oratione liturgica et discere veritates fidei modo memorabili. Cantus Ambrosianus, qui adhuc conservatur in archidioecesi Mediolanensi, constituit unum ex ritibus liturgicis antiquissimis Ecclesiae occidentalis.
Vita Spiritualis
Spiritualitas Sancti Ambrosii characterizata est per profundam vitam orationis et contemplationis, quae nutriebat indefessam activitatem pastoralem. Constructor basilicarum et inventor hymnorum qui revolutionem fecerunt in oratione, fuit indefessus hora orandi.
Amor eius ad Sacram Scripturam erat extraordinarius; eam meditabatur constanter et convertebat in centrum praedicationis suae. Promovebat lectionem assiduam Bibliae inter fideles, praesentans eam ut cibum spiritualem indispensabilem pro anima Christiana.
Ambrosius coluit specialem devotionem ad Beatissimam Virginem Mariam, de qua scripsit pulchras paginas quae influxerunt in mariologiam posteriorem. Videbat in Maria exemplar perfectum virginitatis consecratae et oboedientiae ad voluntatem divinam.
Ultimi Anni et Mors
Ambrosius mortuus est Sabbato Sancto anni 397, et magna multitudo ei honorem reddidit die dominica Paschae. Ultimi dies eius signati sunt serenitate et pace eius qui fideliter impleverat missionem suam. Secundum traditionem, dum agonizabat, labia eius movebant in oratione constanti, et plures discipulorum eius testati sunt lucem caelestem quae illuminabat vultum eius.
Mortuus est Mediolani die 4 Aprilis anni 397, relinquens post se legatum indelebile sanctitatis, doctrinae et reformationis liturgicae. Corpus eius requiescit in Basilica Sancti Ambrosii Mediolani, iuxta martyres Gervasium et Protasium, quorum reliquias ipse invenerat.
Canonizatio et Legatum
Sanctus Ambrosius agnitus est ut sanctus per acclamationem popularem immediate post mortem suam, secundum praxim Ecclesiae primitivae. Est unus ex quattuor magnis Patribus Ecclesiae Latinae, una cum sancto Augustino, sancto Hieronymo et sancto Gregorio Magno, et declaratus est Doctor Ecclesiae.
Influentia eius in historia Ecclesiae est immensa. Fuit magister et mentor spiritualis sancti Augustini, cuius "Confessiones" testantur impactum praedicationis Ambrosianae in conversione eius. Defendit cum fortitudine independentiam Ecclesiae coram potestate civili, stabiliens principia quae ducerent relationes Ecclesiae-Status per saecula.
Legatum eius liturgicum perdurat in ritu Ambrosiano, qui adhuc celebratur in archidioecesi Mediolanensi et zonis circumstantibus. Hymni eius continuant ditare orationem Ecclesiae, et scripta eius permanent fons inspirationis theologicae et pastoralis.
Festum liturgicum: 7 Decembris
"Panis quem retines est eorum qui famem habent; vestimentum quod custodis est eorum qui nudi sunt; pecunia quam abscondis in terra est libertas et redemptio miserabilium."
Sanctus Ambrosius nos docet quod vera fides traducitur in caritatem concretam erga maxime necessitantes, et quod pastor debet esse custos veritatis et servus pauperum, opponens se cum fortitudine potestatibus temporalibus quando iustitia et fides sunt in discrimine.
Obras:
| Año | Título | Género |
|---|---|---|
| 370-390 d.C. | Commentaria In XIII Epistolas Pauli | Escritos de Santos |
| 370-390 d.C. | Epistolae | Escritos de Santos |
| 374 d.C. | De Officiis Ministrorum | Escritos de Santos |
| 374 d.C. | De Institutione Virginis | Escritos de Santos |
| 374–378 d.C. | De Noe Et Arca | Escritos de Santos |
| 374–378 d.C. | De Cain Et Abel | Escritos de Santos |
| 374–378 d.C. | De Paradiso | Escritos de Santos |
| 374–397 d.C. | Expositio Evangelii Secundum Lucam | Escritos de Santos |
| 377 d.C. | De Virginibus | Escritos de Santos |
| 377–393 d.C. | De Virginitate | Escritos de Santos |
| 378 d.C. | De Excessu Fratris Sui Satyrus | Escritos de Santos |
| 381 | De Spiritu Sancto | Escritos de Santos |
| 382 d.C. | De Incarnationis Dominicae Sacramento | Escritos de Santos |
| 382–383 d.C. | De Abraham | Escritos de Santos |
| 384 d.C. | De Poenitentia | Escritos de Santos |
| 386 d.C. | Apologia Altera Prophetae David | Escritos de Santos |
| 386–390 d.C. | De Nabuthe Jezraelita | Escritos de Santos |
| 387 d.C. | De Mysteriis | Escritos de Santos |
| 387 d.C. | Hexaemeron | Escritos de Santos |
| 387 d.C. | De Excidio Urbis Hierosolymitanae | Escritos de Santos |
| 387 d.C. | De Sacramentis | Escritos de Santos |
| 387–390 d.C. | De Fuga Saeculi | Escritos de Santos |
| 387–397 d.C. | Enarrationes In XII Psalmos | Escritos de Santos |
| 388 d.C. | De Joseph Patriarcha | Escritos de Santos |
| 390 d.C. | De Lapsu Virginis Consecratae | Escritos de Santos |
| 390 d.C. | Apologia Prophetae David | Escritos de Santos |
| 390 d.C. | Hymni | Escritos de Santos |
| 390 d.C. | De Elia Et Jejunio | Escritos de Santos |
| 390 d.C. | De Bono Mortis | Escritos de Santos |
| 390 d.C. | De Isaac Et Anima | Escritos de Santos |
| 393 d.C. | Exhortatio Virginitatis | Escritos de Santos |
| 393 d.C. | De Obitu Valentiniani Consolatio | Escritos de Santos |
| 395 d.C. | De Obitu Theodosii Oratio | Escritos de Santos |
| 395 d.C. | Commentarius In Cantica Canticorum | Escritos de Santos |
| 397 d.C. | De Tobia | Escritos de Santos |
| 397 d.C. | De Fide | Escritos de Santos |
| 397 d.C. | De Interpellatione Job Et David | Escritos de Santos |
| 397 d.C. | De Jacob Et Vita Beata | Escritos de Santos |
| 397 d.C. | De Viduis | Escritos de Santos |
| 397 d.C. | De Benedictionibus Patriarcharum | Escritos de Santos |
| 397 d.C. | Expositio In Psalmum CXVIII | Escritos de Santos |
| 397 d.C. | Fragmentum Ambrosianum Ex Theodoreto Desumptum | Escritos de Santos |
| 400 d.C. | Historiae de Excidio Hierosolymitanae Urbis Anacephalaeosis | Escritos de Santos |